De recente ruzie in Brussel tussen PS en Ecolo enerzijds en de CD&V anderzijds over de regionalisering of communautarisering van de kinderbijslag lijkt te gaan over een tegenstelling: een keuze voor of tegen meer Brussel. sp.a-Brussel wil de schijn doorprikken en pleit voor een hoofdstedelijk beleid dat Brusselaars verbindt, zonder de band met Vlaanderen en Wallonië door te knippen. 

De keuze van de nota-Vande Lanotte voor een versterkt en solidair hoofdstedelijk beleid is géén keuze tégen de Vlaamse Brusselaars, maar een keuze vòòr het welzijn en de gelijke behandeling van alle Brusselaars. De defensieve houding van de Brusselse CD&V’ers tegen een gemeenschappelijk Brussels beleid legt een hypotheek op de toekomst van de Vlamingen in Brussel.

CD&V wil de federale kinderbijslag overdragen aan de Gemeenschappen. In Brussel wil de partij twee verschillende stelsels invoeren: Vlaams-Brusselse kinderen geven recht op Vlaamse kinderbijslag, Franstalig-Brusselse kinderen geven recht op bijslag van de Franse Gemeenschap. Ze stellen dat voor onder het mom van gelijke rechten voor alle Vlamingen. En passant verdelen ze dus de hoofdstad in twee kampen, op basis van taal. Een gemeenschapskeuze invoeren onder de Brusselaars om gelijke rechten onder Vlamingen te creëren is de verkeerde oplossing voor een probleem dat er eigenlijk geen is.

Er zijn vandaag talloze voorbeelden van ongelijke behandeling tussen “Vlaamse” Vlamingen en “Brusselse” Vlamingen. In Vlaanderen betaalt een Vlaming die in rechte lijn 200.000,- euro erft 15.000,- euro successierechten, in Brussel zou dezelfde Vlaming 16.750,- euro betalen. Ook de registratierechten zijn verschillend, of de leegstandsheffingen. De motivatie van CD&V om een gemeenschapskeuze in te voeren in Brussel opdat alle Vlamingen gelijk behandeld zouden kunnen worden is een illusie. Vlamingen in Brussel worden al lang niet meer gelijk behandeld als Vlamingen in Vlaanderen, en dat is vaak het gevolg van Vlaams beleid waar CD&V de voortrekker van is.

De gemeenschapskeuze die CD&V voorstelt creëert bijgevolg helemaal géén gelijke behandeling tussen Vlaamse Brusselaars en Vlamingen, maar wel een ongelijkheid tussen de Brusselaars onderling. Gemeenschapskeuze is een eufemisme voor subnationaliteit.  De term "gemeenschapskeuze" werd een paar jaar geleden ingevoerd als een handigheid om vanuit Vlaanderen een gemeenschapsbeleid te kunnen voeren rechtstreeks voor Brusselaars, een handigheid om de splitsing van delen van de sociale zekerheid mogelijk te maken in Brussel, om Vlaamse kinderbijslag te kunnen betalen. Niet aan alle Brusselse gezinnen, maar aan sommige. Dat deel van de Brusselse bevolking dat zou kiezen voor de Vlaamse Gemeenschap. Het gaat hier eigenlijk om een verdoken instrument om de legitimiteit van de Vlaamse Gemeenschap in Brussel te verhogen, eerder dan om een instrument om een gelijke behandeling tussen Vlamingen te creëren. John Crombez, die waarschuwt voor “kinderbijslagshopping” heeft het dan ook bij het rechte eind: CD&V tracht met Vlaams geld Brusselse zieltjes te winnen. En voor dat verknipte idee hebben ze een verdeelde stad over.

Met een gemeenschapskeuze eindigt de keuzevrijheid van het gezinshoofd. Immers, wie kiest voor pakweg Kind & Gezin zou volgens CD&V meteen kiezen voor de hele Vlaamse Gemeenschap. Zijn keuze bepaalt meteen mee op welke manier het recht op kinderbijslag en gezinsleven – een grondrecht – wordt ingevuld. Er ontstaan de facto 2 soorten Brusselaars, met elk een set van rechten en plichten gedefinieerd in "hun" gemeenschapswetten in het Vlaams of Franstalig gemeenschapsparlement.

Brusselaars hebben, net als Vlamingen, het recht op een beleid dat hen verbindt, en niet een beleid dat verdeelt. sp.a-Brussel wil geen splitsing van de sociale zekerheid. Ook niet van de kinderbijslag. Als de kinderen van Brussel morgen werknemers moeten worden in Zaventem of Waver, kan sp.a-Brussel geen reden bedenken waarom zij meer of minder kinderbijslag  zouden moeten krijgen dan de kinderen van Zaventem of Waver zelf. Maar N-VA én CD&V willen per sé de deelstaten bevoegd maken voor kinderbijslag. Dat kan voor ons enkel als dit in Brussel een bevoegdheid wordt van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie, die immers alle Brusselaars gelijk behandelt op het vlak van de persoonsgebonden aangelegenheden. Dat is werkbaar én eerlijk tegelijk. Werkbaar omdat je voor 200.000 kinderen geen drie systemen kunt invoeren én beheersen. Eerlijk omdat je het niet kunt maken om de kinderen in eenzelfde straat, in een zelfde gezin te discrimineren op basis van taal of schoolkeuze.

Een gemeenschappelijk Brussels beleid inzake persoonsgebonden aangelegenheden betekent trouwens geenszins dat de bevoegdheden cultuur en onderwijs niet langer door de Gemeenschappen zouden kunnen worden uitgeoefend in Brussel. Integendeel, deze instellingen zijn bij uitstek het uithangbord van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap. Ze versterken de band tussen Brussel en de beide Gemeenschappen. Elke Brusselaar kan steeds en altijd vrij kiezen van welk aanbod hij gebruik wil maken. Van het Muntpunt tot het Théâtre National.

Wellicht is een opgedeelde stad met ongelijke rechten voor de Brusselaars de prijs die CD&V wil betalen om hun Vlaamse dromen waar te maken. Voor sp.a is dat een grote NEEN. Voor ons zijn de Brusselaars niet alleen belangrijk, ze zijn bovenal ook gelijk. Wij willen ervoor zorgen dat  Brusselaars dezelfde rechten en plichten delen, een gemeenschappelijke taal spreken, hun voornaam koesteren, maar zich door Brussel laten adopteren, en op die manier een gemeenschappelijke familienaam krijgen: BRUSSEL.

En français à l'écran (Télé Bruxelles) : Bruxelles, Région comme les autres ? Ou pas ...